Showing posts with label Comments and Rhymes. Show all posts
Showing posts with label Comments and Rhymes. Show all posts

Architecten T. Neutelings + STRAMIEN (Cortenstaal)

210206 - Brasschaat Lutgardislei 7




Als ik al niet met alle beschikbare middelen middenin het gangpad van ons klasje languit op mijn buik en huilend van woede en frustratie molenwiekend lag te trappelen, bevonden Jan en ik ons met blauw geruite schortjes en een paar jaartjes ertussenin, voorbeeldig in het gareel bij Fröbel van de Sint-Lutgardiskleuterschool te Merksem. Idem later bij de wit-ruisende paters van Sint-Michiel aan de Kapelsesteenweg. Op onze architectuurwandeling Vriesdonk eergisteren deelden we om en rond de Zwaantjeslei menige herinnering betreffende schoolse perikelen, de ABN-taalpolitie, het winkeltje, de Ternincklei en mijn oudste zus, de villa en de moord op madame Tigra wiens zonen wij in onze respectieve klassen wisten, een oude leraar uit de Ballet-Latourlei met een deuk in zijn voorhoofd, bijnaam den Bluts, de Ballet-Latourlei zelf, over vele honderden meters volgepropt met zowat tweeduizend jongelingen in de jaarlijkse bedevaart naar Rustoord, mijn adolescentenjaren in Het Boeren'ol bij Van Praag van de naaimachines, Den 80, vrienden en lieven, pieken vol levensenergie, neerwaartse spiralen tot in de diepste krochten van de ziel en zoveel meer nog wat een jong leven de moeite waard, dan wel loodgrauw inkleurden. Mijn jongste belevenissen tenslotte rond de Ballet-Latourlei situeren zich anderhalf jaar geleden af, gezeten naast mijn dochter, die daar haar eerste kilometers achter het stuur beleefde.

Achter de openluchtschool van Sint-Lutgardis waar ooit de kinderen van twee van mijn zussen moesten zien te overleven, ligt de Lutgardislei, waar ik begot het bestaan niet van vermoedde. De route leidde ons daar naar nr 7 waar een paar kinderen ons van achter het raam toezwaaiden. De Jan, dat brutaaltje, was natuurlijk al op zo ver op de hof doorgestoten dat de mama ook maar eens kwam kijken en de Jan zou de Jan niet zijn als die niet gelijk met een praatje kennis begon te maken. De bewoners waren het absoluut niet gewend dat er bezoek met nog iets anders dan wat meewarigheid over hun woning sprak. Aldus kwam het dat we daar een volledige rondleiding met leuke achtergrondinformatie kregen, die ik evenwel grotendeels toch niet helemaal vermocht te registreren, deels aan mijn oren te wijten, deels aan mijzelf.....

Immigrands Neighbours

 

201010 - Diest

Na Beringen, De Immigrand-met-een-d, tussen goedbedoelde tableaux, achter Indisch geïnspireerde schotels, Spaanse wijn en Ardens bier.

The Passenger

 

201010 - Beringen / Diest

.....ik ben passagier, Beringen ligt alweer achter ons, de auto zweeft door het land, lekker warm mijn fauteuil. De MP3 blaast heavy grooves doorheen de cockpit. 't Is verleidelijk fotoweer. Terwijl de province aan ons voorbijschuift probeer ik de wereld onbewogen in beeld te krijgen. 

B-mine, all Mine

201010 - Beringen

B-mine, all mine, toch in 1948. De Beringen-mijn draaide toen op een maximum aantal mijnwerkers. Bijna 7000 kompels daalden in kooien tot 800 meter onder de grond. Momenteel een half pretpark, sportcomplex, kantoren, een paar supermarkten en minstens 5 grote, ordinair-chique horecazaken....

De Wasdraad

201010 - Beringen - Sint-Theodarduskerk - Mijnkathedraal


Wegens gebrek aan lokale communicanten is de Sint-Theodarduskerk (midden de tweede wereldoorlog) met al haar bijgebouwen aan de Koolmijnlaan euchemenisch opengesteld, doch pottoe toen wij er aankwamen, de wasdraad leeg. Volgende keer beter.

Fondateur Société Anonyme Charbonnages de Beeringen

201010 - Beringen

Beringen, 1902. Proefboringen beloofden vette steenkoollagen. Als paddestoelen schoot een complete cité uit de grond, Beringen-Mijn, van en voor mijnwerkers. Zoals gezegd lagen de hoogdagen van de mijn ergens rond de jaren 50. Ook mijn vader had ooit het idee om daar zijn boterham te gaan verdienen maar dat heeft hij dan na een opleiding goudsmederij in de Londenstraat bij een ander soort steentje gevonden. Heden ten dage zijn de winkels in en rond de Stationsstraat in Turkse handen, Erdogan is er thuis, in een aaneenschakeling van in nietsontziend blauw LED-licht badende pitazaken en ruime koffiehuizen, afgeladen vol mansvolk met dikke moustachen en kronkelende waterpijpen. 't Was zaterdagavond en 't regende, precies ne western.
 

J'aimerais lire mon enfance parce que j'ai oublié

 

200802 - Auzances

elke ochtend keek ik uit naar de schildering op de gevel tegenover de bakker in Auzances, ze deed me  aan onze Victor denken, oké, één grote smartlap, en toch, een dichtgesnoerde keel liegt niet, het achteloos geluk, ooit te mogen, ooit te kunnen, zomaar iets vergeten, het werd hem niet gegund.

Garage de l'Avenue - La France Profonde ... pró...fón...dé

 

200728 - Auzances


sans doute, de Provence is het daar niet. Geen pittoreske straatjes vergeven van nougatshops, geen mandjes vol lavendel, het koperantiek van de fontein niet opgeblonken, geen cigales op batterijen, niet één souvenirwinkeltje. Voor dit soort tinten grijs moet ge naar Parijs, naar de Nord, of bij ons, Seraing, Charleroi, Doornik ….

Guinguette Camping Les Vergnes

 

200726 - Auzances - Creuse


Na een voorspoedige reis en een warm onthaal bij Christine met haar 2 hondjes en haar Frédéric met de witte speekselrestjes in zijn mondhoeken adviseerde zij voor die verlaten zondagavond een diner aan au Camping Les Vergnes, een guinguette aan de oever van een van de honderden étangs daar in de Creuse en très bon. Onder de tent naast de plas namen we 2 faux filéts en 2 hamburgères met veul sauces, en wijn, bier en water. Die filéts, dat ging, maar de hamburgères hebben L. een week krampen en meer gekost. Ik op mijn beurt heb die van Ph. opgegeten en overleefd. Hij ging er bij haar echt niet in en ik moet zeggen, ik had er ook moeite mee. Vet, van een niet te schatten kwaliteit en bijna rauw. Pazoep, ik heb hoegenaamd niks tegen rauw vlees, een goeie steak Américain staat bovenaan mijn favorietenlijstje maar de die daar daar was iets mee. Of was 't iets anders misschien, Covid of zo??

Getijen


200626 - Walcheren


zeewater sijpelt weg van 't strand
het verzamelt zich
vloeit weg van het land
een jagende rivier naar zee
maar het tij is alweer gekeerd
de volgende vloed al onderweg

Spoorwegviaduct van Sint-Martens-Voeren


200620 - Sint-Martens-Voeren

Sint-Martens-Voeren / Fouron-Saint-Martin, waar
verhitte wandelingen nooit geen bruggen slaan
de woordjes pont en brug niet samengaan
bruggenbouw utopisch lijkt
bruggenhoofd tot waanzin reikt

In Memoriam


200620 - Sint-Martens-Voeren

nee, vergis je niet, hoe verlokkelijk ook, ik heb niks met welk hiernamaals dan ook, nougatbollen. Hoe onbevattelijk het leven moge zijn, dood is absoluut, wat was is niet meer. Daarom is de begraafplaats me zo lief. Verstilde liefde, versteend in herinnering.

Crash Jeuk - PLL_LOT Vickers 804 Viscount SP-LVA 20.08.1965


200613 - Jeuk





Op 20 augustus 1965 was de vakantie voor een hoop Poolse migranten-mijnwerkerskinderen voorbij. Met een eerste 'lading' van vierenzestig jongens en meisjes kwamen ze na een voorspoedige vlucht aan op het vliegveld van Lille (FR). Even later steeg de Vickers weer op om de volgende 'lading' te gaan halen. Vanaf Lille ging het in rechte lijn over Luik, Düren, Berlijn, Polen. Aan boord alleen nog de vier bemanningsleden: piloot Marian Kowalewicz, copiloot Leszek Kmin, en twee stewardessen Emilia Martowska en Jadwiga Kowalczuk. Het moet een drukkend hete dag geweest zijn, boven Haspengouw brak een fel onweer los waarbij de verkeersleiding het contact met de Vickers verloor. Het toestel was neergestort, de vier overleefden het niet. Jeuk zag het gebeuren, in Jeuk worden ze geëerd...


Inwoners werden plots opgeschrikt door het geluid van een ontploffing. Enkelen waren getuige hoe een vliegtuig zich ter pletter stortte. Zo zag Julien Briffoz, die op het veld werkte, een toestel dat uit de richting van Oreye vloog met de neus naar beneden, met vlammen aan beide vleugels en met veel rook in een hoek van ongeveer 45° op de grond viel. Ook schepen Gerard Guilliams zag een “vuurbol” uit de lucht vallen en neerploffen in een bietenveld. Na de crash vlogen brandende brokstukken in alle richtingen. Mevrouw Simonis-Van Ham werd een vliegtuig gewaar. Het toestel hing scheef, met een iets hogere rechtervleugel, en trok een spoor van zwarte rook door de lucht.
uit: https://www.gingelom.be/herdenking-crash-vickers-804-sp-lva-20-08-1965.html






Ruggeveldlaan - Noordelijke en Zuidelijke Blok met Zeedijkallure


200531 - Deurne
200531 - Deurne


Die zondag was alweer een topdag. De Ruggeveldlaan is wel wat pluimen kwijt, niettemin, haar charme is nog dezelfde. We hadden volop zon, de lucht wegens de corona-luwte helder en fris, de auto op stal, iedereen te voet. Heerlijk..... Lovers at first sight....

Ik kan er niks aan doen, de Ruggeveldlaan doet mij altijd van de zee, van vakantie, van zon en luxe dromen. Sinds Nonkel Jos daar in de jaren 60 met vrouw en de twee kinderen een appartement betrok oefent de Ruggeveldlaan aantrekkingskracht op mij uit, ruim, licht, modérn. Nonkel Jos was de oudere, enige broer van mijn vader en een flamboyante salesman voor de Ford. Hij kwam altijd met de grootste bakken naar huis, pastelkleurige Taunussen met een wit dak, romig als goei boter. Hij schitterde met de grootste modellen, een doorlopende bank vooraan, in dik transparant lichtblauw plastiek. Nonkel Jos en tante Ria, beiden een filter-kingsize-sigaret in de mond (Ria met elegant mondstukje), de bar vol whisky, cognac en sherry en voor ons kleurige limonades, zij verpersoonlijkten iets van een Amerikaanse film. Het cynisme waarmee ze mekaar steevast met ja baas, nee baas aanspraken heb ik maar later leren herkennen. Oo familiehoogdagen in het donkere salon bij ons Bobonne, nam tante Ria na de rjjkgedekte feesttafel, na de desserts en de digestiefkes, haar plaats in naast de piano voor een rake versie van Strangers in The Night. Haar bruindoorrookte stem paste perfect bij de twee broers die haar ietwat scheefgezakt met ronde ruggen en opgerolde witte hemdsmouwen zij aan zij met een zwoele quatre-mains begeleidden. Hoe het met tante Ria is vergaan weet ik niet. Ik heb ze in geen vijftig jaar meer gezien. Ook mijn kozijn en nichtje niet, niet dat ik er niet nieuwsgierig naar zou zijn, zij zou in Hove wonen, hij te Deurne, maar het is niet anders. Nonkel Jos heb ik begin jaren 70 een enige en laatste keer in sanatorium De Mik op zijn sterfbed bezocht. Strangers in the night, two lonely people, we were strangers in the night.


In de Schaduw vd Coniferen*


200531 - Deurne Begraafplaats Fredegandus

* van welk hout is de Titanic gemaakt? Coniferen!
(Antwerps = "ko-ni-feiren")

Kinderveld


200601 - Deurne - Begraafplaats Sint-Rochus


plak - op de markt - koopt een koei - slaagt ze bloei
zo vluchtig is het leven, geniepig kleine beuzelaar
rest nog het verleden, geurig wilde rozelaar
frêle de blaadjes wiegend als, kleurig reuze bellenblaas
schrijdt de weemoed traag langszij, bloeit het vroeger diep in mij

Arena Deurne - Taverne 't Fortje


200601 - Arenawijk Deurne



ik was daar, Lou Reed was daar
halverwege ben ik het afgetrapt, de Lou was niet in zijne goeie, of misschien juist wel, lag het meer aan de Gele Libanon dan aan de Lou

Arenawijk Fortengordel


200601 - Deurne Arenawijk
200601 - Deurne Arenawijk

De fortjes van 1852 (uit https://nl.wikipedia.org/wiki/Stelling_van_Antwerpen)
Van de fortjes 1-7 van 1852 blijft vandaag niet veel meer over. De meeste zijn gesloopt of werden gereïntegreerd bij de aanleg van de Brialmontomwalling. Uitzondering vormt fortje 2 van Deurne dat in 1955 werd herbestemd en door architect Renaat Braem werd omgevormd tot een sport- en cultuurcentrum met de huidige Sporthal Arena als voornaamste herkenningspunt.

De Gestolen Ziel van de Oude Stad (Sam Herciger)


200521 - Vleeshuiswijk Antwerpen


De bedenkers van Legoland

SV. "Onze Woning"
Nat. Mij. v.d. Huisvesting
arch. R. Groothaert -  L. Hagelstein
(Roger De Wulf -  29 sept. '73)